พลับพลาและวันลบมลทิน เลือดที่ปิดบาป และม่านที่กั้นไว้

อ่านพระคัมภีร์ก่อน

อ่าน อพยพ 25:8–9 แค่สองข้อ แล้วอ่าน เลวีนิติ 16:1–10 และ 16:15–22 จากนั้นอ่าน เลวีนิติ 17:11 ข้อเดียว

บอกไว้ก่อนว่าตอนนี้เป็นตอนที่อ่านยากที่สุดในเส้นทางของเรา เต็มไปด้วยพิธี ชื่อของ และคำแปลก ๆ ไม่เป็นไรเลย คุณไม่ต้องเข้าใจทุกขั้นตอน จับใจความหลักสามอย่างก็พอ คือ พระเจ้าอยากอยู่ใกล้คนของพระองค์ แต่มีอะไรบางอย่างกั้นอยู่ และพระเจ้าจัดวิธีจัดการสิ่งที่กั้นนั้นไว้ให้

เกิดอะไรขึ้นในบทนี้

พระเจ้าอยากอยู่ท่ามกลางคนของพระองค์ (อพยพ 25:8 ถึง 9) หลังจากออกจากอียิปต์ คนอิสราเอลเดินทางในถิ่นทุรกันดาร คือทะเลทรายที่แห้งแล้ง พระเจ้าบอกโมเสสให้สร้างเต็นท์ใหญ่หลังหนึ่งที่เรียกว่าพลับพลา และบอกเหตุผลไว้ชัด คือเพื่อพระองค์จะอยู่ท่ามกลางพวกเขา นี่เป็นเรื่องน่าทึ่ง ตั้งแต่อาดัมกับเอวาออกจากสวน มนุษย์ไม่ได้อยู่ใกล้พระเจ้าแบบนั้นอีกเลย ตอนนี้พระเจ้าเป็นฝ่ายขอกลับมาอยู่ใกล้ แต่สังเกตว่าพระเจ้าออกแบบทุกอย่างเอง เหมือนเรือของโนอาห์ มนุษย์ไม่ได้คิดเองว่าจะเข้าหาพระเจ้าอย่างไร

ม่านที่กั้นไว้ พลับพลาแบ่งเป็นส่วน ๆ ชั้นในสุดเป็นห้องเล็ก ๆ ที่พระคัมภีร์ของคุณอาจเรียกว่า อภิสุทธิสถาน แปลง่าย ๆ ว่า ห้องที่บริสุทธิ์ที่สุด ในห้องนั้นมีหีบไม้หุ้มทองที่เรียกว่าหีบพันธสัญญา และพระเจ้าบอกว่าพระองค์จะอยู่ตรงนั้น หน้าห้องนี้มีม่านหนาผืนใหญ่กั้นไว้ ไม่มีใครเดินผ่านเข้าไปได้ ลองนึกภาพ พระเจ้าอยู่ตรงนั้น ใกล้มาก อยู่กลางค่ายเลย แต่ยังมีอะไรกั้นอยู่ ม่านผืนนั้นบอกความจริงสองอย่างพร้อมกัน พระเจ้าอยู่กับเรา และบาปของเรายังทำให้เราเข้าไปหาพระองค์ตรง ๆ ไม่ได้

วันเดียวในหนึ่งปี คนเดียวในทั้งชาติ (เลวีนิติ 16:1 ถึง 10 และ 15 ถึง 17) มีคนเดียวที่ได้เข้าไปหลังม่าน คือมหาปุโรหิต หัวหน้าของคนที่ทำหน้าที่รับใช้พระเจ้าในพลับพลา และเข้าได้แค่วันเดียวในหนึ่งปี เรียกว่าวันลบมลทิน ก่อนเข้า เขาต้องถวายสัตว์เพื่อบาปของตัวเองก่อน เพราะเขาก็เป็นคนบาปเหมือนกัน แล้วฆ่าแพะตัวหนึ่งเพื่อบาปของประชาชนทั้งชาติ นำเลือดของมันเข้าไปหลังม่าน และพรมบนฝาหีบ เลือดนั้นปิดบาปของทั้งชาติไว้ต่อหน้าพระเจ้าสำหรับปีนั้น

แพะอีกตัวที่ถูกส่งไปไกล (16:20 ถึง 22) แล้วมีอีกส่วนหนึ่งของพิธีที่เป็นภาพชัดมาก มหาปุโรหิตวางมือทั้งสองบนหัวแพะอีกตัวที่ยังมีชีวิต สารภาพบาปทั้งหมดของประชาชนเหนือหัวมัน เหมือนกับย้ายบาปทั้งหมดไปไว้บนตัวแพะ แล้วให้คนพาแพะตัวนั้นออกไปปล่อยในถิ่นทุรกันดาร ไกลออกไปจนไม่กลับมา บาปของทั้งชาติถูกพาไปไกล ไม่มีใครเห็นมันอีก (ในพระคัมภีร์ของคุณอาจเจอชื่อแปลก ๆ สำหรับแพะตัวนี้ และมีคำอธิบายอยู่ด้านล่างหน้า ไม่ต้องกังวลกับชื่อ ดูที่ภาพ)

หลักการเบื้องหลังทุกอย่าง (17:11) ข้อนี้อธิบายว่าทำไมตั้งแต่เสื้อหนังสัตว์ในเอเดน แกะของอับราฮัม ลูกแกะปัสกา จนถึงวันนี้ ถึงต้องมีเลือดเสมอ พระเจ้าบอกว่าชีวิตของสิ่งมีชีวิตอยู่ในเลือด และพระองค์ให้เลือดไว้บนแท่นบูชาเพื่อลบมลทินบาป พูดง่าย ๆ คือ บาปทำให้ชีวิตขาดไป การแก้จึงต้องใช้ชีวิต พระเจ้าไม่ได้บอกว่าเลือดสัตว์มีพลังวิเศษ แต่พระองค์กำหนดให้มันเป็นภาพ เพื่อสอนคนของพระองค์ว่าบาปร้ายแรงแค่ไหน และการอภัยมีราคาแค่ไหน

และทั้งหมดนี้ต้องทำซ้ำทุกปี ปีแล้วปีเล่า เพราะมันไม่เคยจัดการบาปได้จริง ๆ แค่ปิดไว้ชั่วคราว รอวันที่ของจริงจะมา

สิ่งนี้ชี้ไปที่พระเยซูอย่างไร

หนังสือฮีบรูในพันธสัญญาใหม่ อธิบายบทนี้แทบจะทีละภาพ

• มหาปุโรหิตและเครื่องบูชาในคนเดียว ฮีบรู 9:11–14 บอกว่าพระเยซูเป็นมหาปุโรหิตที่ยิ่งใหญ่กว่าทุกคน พระองค์เข้าไปหาพระเจ้าเพื่อเรา แต่ไม่ได้นำเลือดแพะหรือลูกวัวเข้าไป พระองค์นำเลือดของพระองค์เอง พระองค์เป็นทั้งคนที่ถวาย และของที่ถูกถวาย
• ครั้งเดียวพอ มหาปุโรหิตต้องทำซ้ำทุกปี เพราะเลือดสัตว์ไม่เคยลบบาปได้จริง แต่ฮีบรู 10:10–14 บอกว่าพระเยซูถวายพระองค์เองครั้งเดียว และครั้งเดียวนั้นพอสำหรับทุกคนตลอดไป ไม่มีอะไรต้องทำซ้ำ ไม่มีพิธีที่ต้องทำเพิ่มทุกปี เพราะงานเสร็จแล้ว
• ม่านขาด ในบ่ายวันที่พระเยซูตาย มัทธิว 27:51 บันทึกว่าม่านในพระวิหาร (คือพลับพลารุ่นถาวรที่สร้างในเยรูซาเล็มภายหลัง) ขาดออกเป็นสองท่อน จากบนลงล่าง ไม่ใช่จากล่างขึ้นบน คือพระเจ้าเป็นผู้ฉีกเอง ไม่ใช่มนุษย์ ม่านที่บอกว่าห้ามเข้ามาเป็นพัน ๆ ปี เปิดออกแล้ว ฮีบรู 10:19–22 จึงบอกว่าตอนนี้เราเข้าไปหาพระเจ้าได้อย่างมั่นใจ ไม่ต้องรอมหาปุโรหิต ไม่ต้องรอปีละครั้ง
• แพะที่พาบาปไปไกล พระเยซูเป็นเหมือนแพะตัวที่สองด้วย บาปของเราถูกวางไว้บนพระองค์ และพระองค์พามันไปไกลจากเรา สดุดี 103:12 พูดถึงพระเจ้าที่เอาบาปของเราไปไกลเท่าตะวันออกห่างจากตะวันตก พระเยซูคือวิธีที่พระองค์ทำสิ่งนั้น

คำที่ควรรู้ในบทนี้

คำว่า ลบมลทิน เป็นคำที่พระคัมภีร์ฉบับมาตรฐานใช้ มลทิน แปลว่า รอยเปื้อน หรือสิ่งสกปรก ลบมลทิน จึงแปลว่า ลบรอยเปื้อนออก ทำให้สะอาด ภาษาอังกฤษใช้คำที่มีความหมายว่า ทำให้คืนดีกัน ทั้งสองความหมายไปด้วยกัน คือเมื่อบาปถูกจัดการ ความสัมพันธ์ก็กลับมาเป็นปกติ

คำว่า ปุโรหิต และ มหาปุโรหิต หมายถึงคนที่ทำหน้าที่ยืนระหว่างพระเจ้ากับประชาชน ถวายเครื่องบูชาแทนพวกเขา ต่างจากพระสงฆ์ที่เราคุ้นเคย ซึ่งเป็นผู้สอนและปฏิบัติธรรมเป็นแบบอย่าง ปุโรหิตมีงานหลักคือจัดการเรื่องบาปด้วยเลือดต่อหน้าพระเจ้า

คำว่า พลับพลา คือเต็นท์ที่พระเจ้าให้สร้าง ส่วน พระวิหาร คืออาคารถาวรที่สร้างทีหลังในเยรูซาเล็ม ทำหน้าที่เดียวกัน ทั้งสองมีม่านกั้นห้องชั้นในเหมือนกัน

ใคร่ครวญ

1. พระเจ้าอยากอยู่ท่ามกลางคนของพระองค์ แต่ก็ต้องมีม่านกั้นไว้ สองอย่างนี้บอกอะไรเกี่ยวกับพระเจ้า
2. คุณเคยรู้สึกไหมว่ามีอะไรกั้นระหว่างคุณกับพระเจ้า สิ่งนั้นคืออะไร
3. ม่านขาดจากบนลงล่าง ไม่ใช่จากล่างขึ้นบน คุณคิดว่าทำไมรายละเอียดนี้ถึงสำคัญ

อธิษฐาน

“พระเจ้า ฉันเห็นแล้วว่าพระองค์อยากอยู่ใกล้มนุษย์มาตั้งแต่ต้น ทั้งที่มีบาปกั้นอยู่ ขอบคุณที่พระองค์ไม่ได้รอให้ฉันหาทางเข้าไปเอง แต่เปิดทางให้ ขอให้ฉันเข้าใจว่าพระเยซูเปิดม่านนั้นให้ฉันแล้วจริง ๆ อาเมน”